Estudo xeotécnico en Sarreaus

En Sarreaus, o subsolo está dominado pola presenza de arxilas e margas sobreconsolidadas de alta dureza, xunto con pizarras, esquistos e, en proporcións similares, areniscas, conglomerados e flysch. Estas litoloxías, de compacidade significativa e baixa permeabilidade, favorecen unha adecuada capacidade portante para a cimentación directa, aínda que a presenza ocasional de fangos e turbas deltaicas implica que estes solos brandos deben evitarse como nivel de apoio para evitar problemas de asento diferencial ou inestabilidade.

A sismicidade en Sarreaus é moi reducida, con só 6 eventos nos últimos 30 anos e unha magnitude máxima (Mmax) de 2.4, o que minimiza a necesidade de considerar cuestións sísmicas no deseño estrutural. Dado que o substrato predominante é non arxiloso, descártase o risco de expansividade nas cimentacións. O principal condicionante para o estudo xeotécnico na zona é identificar e evitar zonas de fangos e turbas no momento de definir a localización das zapatas ou lousas.