Estudo xeotécnico Sandiás

En Sandiás, o substrato predominante está composto por arxilas e margas sobreconsolidadas de elevada dureza, xunto coa presenza significativa de areniscas, conglomerados e flysch. Estes tipos de solo ofrecen xeralmente unha boa capacidade portante para cimentacións directas, especialmente sobre as fraccións duras, aínda que é esencial caracterizar a heteroxeneidade local. Destaca tamén a existencia ocasional de lodos e turbeiras de orixe deltaica, materiais de moi baixa capacidade de soporte que deben evitarse como nivel de apoio debido á súa elevada compressibilidade e potencial de asentamento.

En canto a riscos sísmicos, a sismicidade en Sandiás é moderada (10 eventos en 30 anos, Mmax 2.9), o cal implica unha vixilancia periódica pero sen maiores esixencias estruturais. O substrato non arxiloso descarta a problemática asociada a solos expansivos, e non hai riscos ligados ao karst. O condicionante principal para o estudo xeotécnico en Sandiás radica na identificación e correcta zonificación de áreas con lodos e turbeiras, que poderían comprometer a estabilidade das cimentacións superficiais.