Estudo xeotécnico en Portomarín

En Portomarín, predominan os substratos de lousas e esquistos, que representan máis do 70% dos materiais do subsolo, seguidos pola presenza ocasional de granito, gneis e outras rochas ígneas. Estes tipos de solo caracterízanse por unha capacidade resistente xeralmente elevada, aínda que poden presentar certa variabilidade local en canto a fracturación e meteorización. As formacións presentan unha permeabilidade moi baixa, o que limita a infiltración de auga, aínda que poden existir acuíferos superficiais en zonas concretas. Para a cimentación, adoitan empregarse solucións superficiais en áreas estables e directas sobre o macizo rocoso, garantindo así un soporte adecuado para as edificacións.

A sismicidade en Portomarín é moi reducida, con apenas tres eventos rexistrados en trinta anos e unha magnitude máxima inferior a 4,5, polo que o risco sísmico non representa unha consideración relevante no deseño xeotécnico. O substrato non arxiloso elimina o risco de expansividade, permitíndolle descartar problemas asociados a inchamentos significativos. Polo tanto, o principal condicionante xeotécnico no municipio reside en caracterizar adecuadamente a fracturación dos materiais rocosos e en verificar a presenza de posibles zonas de debilidade local.