Estudo xeotécnico Vilamarín

En Vilamarín, o substrato dominante está composto por areniscas, conglomerados e flysch, o que representa a gran maioría dos perfís xeolóxicos da zona. Estes materiais, xunto coa presenza ocasional de lousas e esquistos, ofrecen xeralmente unha boa capacidade portante para cimentacións superficiais, aínda que a baixa permeabilidade pode influír na acumulación de auga subterránea e requirir solucións de drenaxe adecuadas no deseño dos cimentos.

A sismicidade en Vilamarín é moderada, con 14 eventos nos últimos 30 anos e unha magnitude máxima rexistrada de 2.4, o que indica un risco sísmico baixo para a enxeñaría estrutural. Dado que o substrato é non arciloso, descártase o risco de expansividade, e a ausencia de karst elimina as preocupacións asociadas a cavidades subterráneas. O principal condicionante para o estudo xeotécnico en Vilamarín o constitúen as condicións hidroxeolóxicas e a correcta caracterización do tipo de solo para garantir un axeitado dimensionado da cimentación.