Estudo xeotécnico Vilalba

En Vilalba predominan os substratos de lousas e esquistos, representando máis do 65% da superficie, o que confire á zona características de subsolo relativamente compacto pero fracturado. Estes materiais presentan xeralmente boas capacidades portantes, aínda que requiren unha verificación detallada do seu grao de meteorización e fracturación para definir a tipoloxía de cimentación máis adecuada. Tamén se atopan, en menor medida, afloramentos de granito, xisto e rochas ígneas, que poden aumentar a resistencia do terreo, mentres que as areas finas e os limos, aínda que presentes ocasionalmente, poden diminuír a capacidade portante localmente e demandar unha análise pormenorizada da súa densidade e compacidade.

A sismicidade en Vilalba é moderada, con 21 eventos en 30 anos e unha magnitude máxima de 2.5, o que non representa un condicionante severo para o deseño estrutural desde o punto de vista sísmico. Non se detecta risco cárstico nin existe problemática de expansividade, xa que o substrato non é arxiloso, descartando así deformacións volumétricas prexudiciais asociadas a solos expansivos. O condicionante principal a considerar nos estudos xeotécnicos será, polo tanto, a heteroxeneidade do substrato e a eventual presenza de acuíferos superficiais, exixindo unha adecuada caracterización para garantir a estabilidade das cimentacións.