Estudo xeotécnico en Trasmiras

En Trasmiras predomina como substrato as areniscas, os conglomerados e o flysch, acompañados en menor proporción por pizarras, esquistos, así como por arxilas e margas duras. Estes materiais presentan xeralmente un bo comportamento mecánico, ofrecendo capacidades portantes medias a altas, o que facilita o deseño de cimentacións superficiais para edificacións lixeiras e medianas. Porén, a presenza puntual de fangos e turbas deltaicas require unha localización precisa para evitar a súa utilización como nivel de apoio, xa que poden comprometer a estabilidade da cimentación.

A actividade sísmica en Trasmiras é moderada, cun rexistro de 11 eventos en trinta anos, mais a baixa magnitude máxima (Mmax 2.8) implica un risco sísmico reducido para o deseño estrutural. Dado que o substrato é maioritariamente non arxiloso, queda descartado o risco de expansividade, o que constitúe unha vantaxe significativa no desenvolvemento dos proxectos. O principal condicionante xeotécnico na zona é a identificación e a evitación de capas brandas de fango ou turba, garantindo unha cimentación segura sobre os materiais competentes predominantes.