Estudo xeotécnico Santiago de Compostela

En Santiago de Compostela, os substratos predominantes compóñense principalmente de lousas e esquistos, materiais metamórficos que cobren máis do 60% do terreo e que presentan xeralmente unha capacidade resistente favorable, aínda que variable en función da fracturación local. Tamén son frecuentes as areniscas, os conglomerados e os materiais tipo flysch, con características mecánicas igualmente aptas para cimentacións directas de cargas convencionais, agás presenza de alteracións. As areas finas e os limos son pouco representativos e só ocasionalmente poden influír negativamente se se atopan na superficie. A impermeabilidade xeneralizada limita a circulación de augas subterráneas, favorecendo a estabilidade fronte a asentos diferenciais.

A actividade sísmica no municipio é moderada, con 50 eventos nos últimos 30 anos e unha magnitude máxima rexistrada de 3.4, o que implica unha incidencia sísmica baixa no deseño estrutural de edificacións. Non existe presenza de riscos asociados a procesos cársticos nin se detectan problemas de expansividade, dado que o substrato non é arxiloso. Polo tanto, a principal consideración xeotécnica en Santiago de Compostela reside na avaliación minuciosa da alteración e a fracturación superficial do substrato rocoso durante a campaña de recoñecemento.