Estudo xeotécnico Rianxo

En Rianxo, o substrato xeotécnico está dominado por areniscas, conglomerados e flysch, representando arredor do 75% do terreo, mentres que as pizarras e os esquistos aparecen de forma secundaria. Estas formacións, de carácter xeralmente compacto e consolidado, presentan unha baixa permeabilidade e potencial para acoller acuíferos superficiais. O seu comportamento mecánico adoita ser favorable para a cimentación, outorgando capacidades portantes suficientes para a maioría das construcións convencionais, sempre que se descarte a presenza de niveis con auga ou materiais soltos asociados a zonas marxinais.

Canto á perigosidade sísmica, Rianxo presenta unha actividade moi reducida, con apenas 2 eventos rexistrados nos últimos 30 anos e unha magnitude máxima estimada de 1.5, o que minimiza a necesidade de requirimentos estruturais adicionais por este motivo. O substrato non arxiloso descarta a presenza de problemas de solos expansivos. En conclusión, a principal consideración xeotécnica recae na caracterización puntual da capacidade portante e en identificar calquera posible nivel superficial saturado que poida impactar a estabilidade e a asentaibilidade das cimentacións.