Estudo xeotécnico Meira

En Meira, o substrato dominante corresponde a lousas e esquistos, representando máis do 90% dos materiais presentes, con certa aparición ocasional de areas finas e limos. Estas litoloxías presentan xeralmente unha permeabilidade moi baixa e adoitan ofrecer unha capacidade portante axeitada para cimentacións directas, aínda que a posible presenza de acuíferos superficiais en zonas alteradas debe ser valorada. En áreas onde afloran niveis de areas e limos, será necesario verificar a compacidade e evitar apoios en estratos pouco consolidados para asegurar a estabilidade da cimentación.

Canto á sismicidade de Meira, os rexistros mostran unha actividade moderada, con 10 eventos nos últimos 30 anos e unha magnitude máxima baixa (Mmax 2.5), sen requerimentos especiais ante movementos sísmicos no deseño estrutural. Por outra banda, o substrato non arxiloso elimina o risco de expansividade, presentando condicións estables fronte a inchamentos. Dado que o karst está presente na rexión, resulta prioritario comprobar a posible existencia de cavidades ou disolucións previas a calquera obra de cimentación, xa que este aspecto representa o condicionante principal a ter en conta nos estudos xeotécnicos locais.