Estudo xeotécnico Coristanco

En Coristanco predominan como substrato as pizarras e os esquistos, materiais caracterizados pola súa baixa permeabilidade e un comportamento xeralmente competente, aínda que poden presentar planos de debilidade que condicionan a capacidade resistente, especialmente en presenza de fracturación. De forma secundaria, aparecen granitoides, gneises e rochas íxneas, de natureza aínda máis resistente, o cal é favorable para a cimentación superficial ou semiprofunda, xa que incrementan a seguridade fronte a asentos. As areniscas e os conglomerados son pouco frecuentes e, dada a súa escasa presenza, raramente condicionan as decisións de cimentación salvo en casos puntuais.

A actividade sísmica na zona é moderada, con 20 eventos nos últimos 30 anos e unha magnitude máxima de 3.1, o que indica que o risco sísmico é baixo e non representa unha limitación significativa para o deseño estrutural. O substrato non arciloso descarta problemas de expansividade, polo que este fenómeno non supón un condicionante relevante nos estudos xeotécnicos locais. En definitiva, a principal atención debe centrarse na caracterización da fracturación e na continuidade dos materiais para garantir a estabilidade das cimentacións.